Eén interactie tussen mens en milieu in Parijs, Frankrijk, betreft de rivier de Seine als waterbron en handelsroute. De mens-omgevingsinteractie is de manier waarop mensen omgaan met de omgeving en deze gebruiken. Dit omvat ook wijzigingen in het milieu.
Mensen hadden al in de derde eeuw voor Christus interactie met de omgeving van Parijs, toen de Parisii Galliërs ervoor kozen om het gebied te vestigen vanwege de ligging aan de nu genoemde rivier de Seine. De rivier was niet alleen van cruciaal belang voor water, maar diende ook als handelsroute om de nieuwe nederzetting te laten groeien en bloeien. De rivier bood strategische bescherming aan de stad totdat de Romeinen de stad binnentrokken en bezetten. De Romeinen bouwden baden in het gebied die water uit de ondergrondse rivier de Bievre naar binnen voerden.
Mensen namen niet alleen iets uit de omgeving, maar gaven het ook terug en veranderden het. In 1852 hield prefect Haussman bijvoorbeeld toezicht op de aanplant van 90.000 bomen en de aanleg van een bosreservaat van 5000 hectare. De omgeving heeft echter ook interactie gehad met mensen tijdens de weinige keren dat de Seine de stad overstroomde.
Sommige interacties tussen mens en milieu waren niet goedaardig, zoals de luchtvervuiling die het gevolg was van transport en productie in de tijd van de industriële revolutie.
